خبرگزاری بانو: عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی رئیسالوزرای طالبان، در اظهاراتی بحثبرانگیز افغانستان را به «درخت زقوم» تشبیه کرده؛ درختی که بهگفته قرآن از اعماق دوزخ میروید. اعترافی ناخواسته که بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، تصویری عریان از واقعیتی تلخ است: افغانستان امروز به جهنمی بدل شده که طالبان خود ذقوم آناند؛ هم به گلوی مردم افغانستان و هم مردم جامعه جهانی گیر کرده است.
برادر این سخنان را روز یکشنبه، ۱۹ دلو، در مراسم فراغت شماری از نیروهای طالبان در وزارت دفاع این گروه بیان کرد و مدعی شد سیاست طالبان «کاذب» نیست و بر «نهادهای حقمحور» و شریعت اسلامی استوار است. اما آنچه مردم تجربه میکنند، نه حقمحوری که حذف سیستماتیک حقوق، نه نهادسازی که انسداد، و نه شریعت که قرائتی انحصاری و خشن از قدرت است.
او هشدار داد هرکس «نیت بدی» در برابر افغانستان داشته باشد، بیپاسخ نخواهد ماند و بدون نام بردن از کشوری خاص، تلویحاً پاکستان را هدف گرفت؛ کنایهای که با تشدید جنگ لفظی طالبان و اسلامآباد همخوانی دارد. این در حالی است که تنشها پس از حمله هوایی پاکستان به کابل در ۱۷ میزان و درگیریهای مرزی پس از آن، وارد مرحلهای خطرناک شد. هرچند با میانجیگری قطر و ترکیه سه دور گفتوگو در دوحه و استانبول به آتشبس موقت انجامید، اما اختلافات بنیادی همچنان حلنشده باقی مانده است.
برادر از کشورها خواست «در چارچوب ارزشها و اصول طالبان» با افغانستان تعامل کنند؛ درخواستی که در عمل به معنای عادیسازی وضعیتی است که مردم افغانستان زیر بار آن خرد میشوند. وقتی خود طالبان افغانستان را به «زقوم» تشبیه میکنند، پرسش روشن است: چگونه میتوان از جهان خواست میوهای را بپذیرد که طعمش سوزان و پیامدش ویرانگر است؟
افغانستان امروز نه درختی برای رشد، که ذقومی برای بلعیدن فرصتهاست؛ وضعیتی که اگر تغییر نکند، نهتنها مردم افغانستان، که منطقه و جهان را نیز در چرخهای از بحران نگه خواهد داشت.
