ابهام در حمایت یونسکو از معلمان زن؛ برنامه آموزشی یا پروژه‌ای برای تداوم پول‌شویی نهادی؟

خبرگزاری بانو: در حالی‌که زنان در افغانستان همچنان از حق آموزش و کار محروم‌اند، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرده است که با پشتیبانی مالی اتحادیه اروپا از برنامه‌ای برای «توسعه و حمایت از معلمان زن» در کشور حمایت می‌کند. یونیسف روز یک‌شنبه (۱۱ عقرب / ۲ نوامبر) گفته است هدف این برنامه، تقویت محیط آموزشی و آموزش شیوه‌های نوین تدریس برای مربیان و مدیران مدارس است. بر اساس گزارش این نهاد، تاکنون بیش از ۱۰ هزار معلم در مراکز تربیت معلم در سراسر افغانستان آموزش دیده‌اند. با این حال، بسیاری از شهروندان و فعالان آموزشی، این نوع برنامه‌ها را در شرایط فعلی «نمایشی و بی‌اثر» می‌دانند. به باور آنان، وقتی زنان از حضور در مکاتب و دانشگاه‌ها محروم‌اند، سخن گفتن از «توانمندسازی معلمان زن» نوعی تناقض و در بهترین حالت، پروژه‌ای برای تداوم فعالیت‌های مالی و نمایشی نهادهای بین‌المللی است. یک فعال آموزشی در کابل به رسانه‌ها گفته است: «این‌گونه پروژه‌ها بیش از آن‌که به بهبود وضعیت آموزشی کمک کنند، بهانه‌ای برای مصرف بودجه‌های خارجی و ادامه‌ی پول‌شویی نهادی هستند؛ زیرا واقعیت میدانی چیز دیگری است — معلم زن در افغانستان دیگر جایی برای تدریس ندارد.» در حالی‌که یونسکو و یونیسف از «تعهد خود به آموزش و برابری جنسیتی» سخن می‌گویند، واقعیت در افغانستان این است که زنان نه در کلاس، نه پشت میز تدریس، و نه حتی در ادارات آموزشی، اجازه‌ی حضور ندارند.

 

خبرگزاری بانو: در حالی‌که زنان در افغانستان همچنان از حق آموزش و کار محروم‌اند، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرده است که با پشتیبانی مالی اتحادیه اروپا از برنامه‌ای برای «توسعه و حمایت از معلمان زن» در کشور حمایت می‌کند.

یونیسف روز یک‌شنبه (۱۱ عقرب / ۲ نوامبر) گفته است هدف این برنامه، تقویت محیط آموزشی و آموزش شیوه‌های نوین تدریس برای مربیان و مدیران مدارس است. بر اساس گزارش این نهاد، تاکنون بیش از ۱۰ هزار معلم در مراکز تربیت معلم در سراسر افغانستان آموزش دیده‌اند.

با این حال، بسیاری از شهروندان و فعالان آموزشی، این نوع برنامه‌ها را در شرایط فعلی «نمایشی و بی‌اثر» می‌دانند. به باور آنان، وقتی زنان از حضور در مکاتب و دانشگاه‌ها محروم‌اند، سخن گفتن از «توانمندسازی معلمان زن» نوعی تناقض و در بهترین حالت، پروژه‌ای برای تداوم فعالیت‌های مالی و نمایشی نهادهای بین‌المللی است.

یک فعال آموزشی در کابل به رسانه‌ها گفته است:
«این‌گونه پروژه‌ها بیش از آن‌که به بهبود وضعیت آموزشی کمک کنند، بهانه‌ای برای مصرف بودجه‌های خارجی و ادامه‌ی پول‌شویی نهادی هستند؛ زیرا واقعیت میدانی چیز دیگری است — معلم زن در افغانستان دیگر جایی برای تدریس ندارد.»

در حالی‌که یونسکو و یونیسف از «تعهد خود به آموزش و برابری جنسیتی» سخن می‌گویند، واقعیت در افغانستان این است که زنان نه در کلاس، نه پشت میز تدریس، و نه حتی در ادارات آموزشی، اجازه‌ی حضور ندارند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *