فارسی - خبرگزاری بانو - Page 39

هشدار درباره خاموشی رسانه‌ها؛ ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده در ۱۸ ولایت کشور

هشدار درباره خاموشی رسانه‌ها؛ ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده در ۱۸ ولایت کشور

1 سال ago

گزارشگران بدون مرز: افغانستان به مرکز اصلی تبعید خبرنگاران تبدیل شده خبرگزاری بانو: سازمان گزارشگران بدون مرز اعلام کرده است که افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت، به «کانون اصلی تبعید روزنامه‌نگاران» در جهان تبدیل شده و دست‌کم ۶۷۷ خبرنگار از افغانستان به دلیل تهدیدها کشور را ترک کرده‌اند. این سازمان در گزارش تازه خود گفته است که این رقم نزدیک به نیمی از مجموع خبرنگاران تبعیدی تحت حمایت آن در جهان را تشکیل می‌دهد. بر اساس گزارش، محدودیت‌های گسترده بر فعالیت رسانه‌ها، تهدیدهای امنیتی، بازداشت‌های خودسرانه و سرکوب آزادی بیان، صدها خبرنگار را از افغانستان مجبور به ترک کشور کرده است. گزارشگران بدون مرز می‌گوید اوج این موج مهاجرت در سال ۲۰۲۲ ثبت شده است؛ زمانی که ۱۸۳ خبرنگار از افغانستان خارج شدند. همچنین تنها در سال ۲۰۲۵ نیز ۸۲ خبرنگار دیگر از افغانستان بیرون شده‌اند. در این گزارش آمده است که بسیاری از خبرنگاران افغانستان در کشورهای همسایه، به‌ویژه پاکستان، با مشکلات جدی از جمله نبود اقامت قانونی، نداشتن مجوز کار، محدودیت دسترسی به خدمات صحی و خطر اخراج روبه‌رو هستند. این سازمان هشدار داده است که بازگرداندن مهاجران افغانستان از پاکستان، شماری از خبرنگاران را دوباره به افغانستان تحت کنترول طالبان بازگردانده است؛ جایی که آنان با خطر بازداشت و فشارهای امنیتی مواجه‌اند. گزارش همچنین می‌افزاید که در سطح جهانی، شمار کشورهایی که خبرنگاران از آن‌ها فرار کرده‌اند از ۱۹ به ۴۰ کشور افزایش یافته و در مجموع بیش از ۱۴۰۰ خبرنگار از حداقل ۶۵ کشور بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ مجبور به ترک کشور خود شده‌اند. در کنار افغانستان، کشورهایی مانند روسیه و میانمار نیز از مراکز مهم خروج خبرنگاران عنوان شده‌اند. در پایان، گزارشگران بدون مرز از دولت‌ها خواسته است تا با ایجاد ویزاهای بلندمدت، تسهیل اقامت و حمایت از رسانه‌های در تبعید، زمینه ادامه کار حرفه‌ای خبرنگاران را فراهم کنند.

گزارشگران بدون مرز: افغانستان به مرکز اصلی تبعید خبرنگاران تبدیل شده است

4 ماه ago

خبرگزاری بانو: مسوولان محلی طالبان در ولایت پکتیا می‌گویند که ۱۷ معدن‌کار که به‌دلیل برف‌باری شدید و سرمای جان‌سوز در ولسوالی زرمت گیر مانده بودند، نجات داده شده‌اند. به گفته منابع این معدن‌کاران در یک معدن کرومایت در ولسوالی زرمت گرفتار شده بودند که با تلاش نیروهای امنیتی طالبان، همکاری مردم محل و پشتیبانی نیروی هوایی، از ساحه خارج و نجات داده شدند. بر بنیاد معلومات ارائه‌شده، افراد نجات‌یافته برای دریافت تداوی اولیه به شفاخانه حوزوی پکتیا منتقل شده‌اند و پزشکان وضعیت صحی آنان را قناعت‌بخش گزارش داده‌اند. منابع گفته‌اند که بارش سنگین برف و بسته‌بودن راه‌های مواصلاتی، روند کمک‌رسانی را با دشواری مواجه کرده بود، اما عملیات نجات با موفقیت انجام شد.

نجات ۱۷ معدن کار گرفتار برف کوچ در پکتیا

9 ماه ago

آزادی ۹۱ مهاجر افغان از زندان‌های پاکستان؛ روند اخراج‌ها همچنان ادامه دارد

آزادی ۹۱ مهاجر افغان از زندان‌های پاکستان؛ روند اخراج‌ها همچنان ادامه دارد

2 سال ago

دیدگاه‌بانو

تغییر لحن اسلام‌آباد در برابر طالبان؛ پاکستان: تا زمان رفع نگرانی‌های امنیتی، از طالبان حمایت نخواهیم کرد

1 سال ago

ایران: تحریم‌های جدید امریکا مانع پیشرفت در مذاکرات هسته‌ای است

ایران: تحریم‌های جدید امریکا مانع پیشرفت در مذاکرات هسته‌ای است

1 سال ago

بازگشت 755 خانواده در روز گذشته از کشورهای ایران و پاکستان در افغانستان

بازگشت 755 خانواده در روز گذشته از کشورهای ایران و پاکستان در افغانستان

1 سال ago

جهانی‌ شدن در روایت نظری خود، وعده‌ ی عبور از مرزهای تنگ ملی،تقویت همکاری میان ملت‌ ها و استقرار نظمی مبتنی بر قانون، اخلاق و مسئولیت پذیری میداد؛ قرار بود جهان به سوی هم گرایی، عدالت فراملی و کرامت انسانی حرکت کند. اما آنچه امروز در سیاست بین الملل جریان دارد، نه تحقق این آرمانها، بلکه انحرافی سازمان یافته از همان وعده هاست ؛ نظمی که در آن قانون در برابر قدرت زانو زده و منافع ژئوپولیتیک جایگزین ارزشهای انسانی شده است. افغانستان به ‌عنوان یکی از روشن ترین مصادیق این انحراف اخلاقی در نظم جهانی، طی دو دهه به آزمایشگاهی برای سیاستهای مداخله گرایانه تبدیل شد؛ جایی که حضور نظامی با شعار «مبارزه با تروریسم» در نهایت به خروجی شتابزده، معامله محور و فاقد مسئولیت انجامید. نتیجه آن بود که قدرت به گروهی واگذار شد که نه مشروعیت مردمی دارد و نه تعهدی به ابتدایی ترین اصول حقوق بشر، و کارنامه ‌اش سرکوب سیستماتیک زنان و حذف آزادیهای مدنی است. پس از سقوط جمهوری افغانستان، به جای ترمیم ساختارهای اجتماعی،شاهد مهندسی بقای یک سلطه‌ ای افراطی بودیم؛ آزادسازی منابع مالی، کمکهای موسوم به بشردوستانه بدون نظارت شفاف، و مدیریت غیر مسوالانه‌ی دارایی های ملی، عملاً زمینه‌ی تثبیت حاکمیتی را فراهم کرد که جامعه را به سکوت اجباری کشاند. این روند، پرسشی بنیادینی را برجسته میکند: آیا این فاجعه حاصل ناتوانی بود، یاانتخابی آگاهانه برای مدیریت بحران به بهای نابودی یک ملت؟ در چارچوب همین سیاست دوگانه، قدرتهای بزرگ از یکسو طالبان را در فهرست گروههای افراطی قرار میدهند و از سوی دیگر، در عمل بقای اقتصادی و سیاسی این گروه بدون چراغ سبز همان قدرت ها ممکن نیست. این تناقض نه یک خطای مقطعی، بلکه بخشی از الگوی مزمن سیاست جهانی است؛ دشمن سازی در گفتار و مدیریت دشمن در عمل، الگوی که همواره قربانیان اصلی آن مردم عادی‌اند. در چنین نظمی، زنان نخستین قربانیان‌اند؛ زنانی که از حق آموزش و کار محروم شدند، کودکانی که آینده شان مصادره شد، و جامعه ‌ای که به نام «ثبات» به گروگان افراط ‌گرایی سپرده شد. اینجا امنیت بدون نان، بدون آزادی و بدون کرامت انسانی، به ابزاری برای توجیه سرکوب بدل شده است. در سوی دیگر جهان، ونزوئلا نمونه‌ ی بارز نقض آشکار حقوق بین الملل و حاکمیت ملی است؛ جایی که مداخله‌ی مستقیم و غیرمستقیم، تحریم های فلج‌کننده‌ی اقتصادی، تلاش برای بی‌اعتبارسازی ساختار رسمی قدرت و حتی پروژه‌ های ربایش سیاسی، بدون مجوز نهادهای بین المللی انجام شده ‌اند. با این حال، هیچ سازوکارهای مؤثری برای پاسخگویی ساختن عاملان این اقدامات فعال نشده است. همین مصونیت ساختاری نشان میدهد که انحراف نظم جهانی به یک قاعده بدل شده است، نه یک استثنا؛ قاعده ای که در آن قدرتهای بزرگ فراتر از قانون می ایستند و اصل پاسخگویی تنها برای دولت های ضعیف معنا دارد. در پرونده‌ ی اوکراین نیز، هرچند تجاوز روسیه محکوم است، اما واکنش گزینشی غرب نشان میدهد که معیارها نه بر اساس اصول ثابت، بلکه بر مبنای هم‌پیمانی‌های سیاسی تعریف میشوند. ارسال بی‌پایان تسلیحات و تداوم جنگ فرسایشی، بیش از آنکه صلح بیاورد، اوکراین را به میدان رقابت قدرت ها تبدیل کرده است؛ جاییکه خون مردم، سوخت معاد لات ژئوپولیتیک میشود. مجموع این نمونه‌ ها بیانگر فروپاشی تدریجی مشروعیت نظم بین‌الملل است؛ نظمی که در آن یک قدرت میتواند گروهی افراطی را تأمین مالی کند، کشوری را با تحریم های فلج کننده به زانو درآورد، حاکمیت دولتی دیگر را هدف بگیرد و همزمان خود را مدافع قانون و حقوق بشر معرفی کند. در چنین شرایطی، عدالت جهانی به واژه ‌ای تهی و نمایشی بدل شده است. در نهایت، جهانی‌شدن بدون پاسخگویی، بدون اخلاق و بدون برابری حقوقی دولتها، نه تنها صلح نمی‌ آفریند، بلکه بی ثباتی را نهادینه میکند. افغانستان، ونزوئلا، یمن و اوکراین هر یک آینه ‌ی یک حقیقت تلخ‌اند: جهانی که در آن قانون برای ضعیفان است و مصونیت برای قدرت مندان. امروز جهان نه به شعارهای تازه، بلکه به باز تعریف شجاعانه نظم بین الملل نیاز دارد؛ نظمی که در آن هیچ دولتی، حتی قدرت های بزرگ، فراتر از پاسخگویی نباشند. در غیر آن، جهانی‌شدن چیزی جز انحرافی سازمان یافته نخواهد بود؛ انحرافی که هزینه ‌اش را ملتها با جان، آزادی و آینده‌ی خود میپردازند.

جهانی شدن یا انحراف جهانی؟

10 ماه ago

بازداشت ۹۲۳ مهاجر افغانستان در راولپندی پاکستان

بازداشت ۹۲۳ مهاجر افغانستان در راولپندی پاکستان

2 سال ago

نمایندگان ترمپ برای مذاکرات روسیه و اوکراین به استانبول می‌روند

نمایندگان ترمپ برای مذاکرات روسیه و اوکراین به استانبول می‌روند

1 سال ago

1
…
37
38
39
40
41
…
80