فارسی - خبرگزاری بانو - Page 77

ممنوعیت جدید سفر به آمریکا؛ افغانستان در فهرست کشورهای پرخطر قرار گرفت

ممنوعیت جدید سفر به آمریکا؛ افغانستان در فهرست کشورهای پرخطر قرار گرفت

1 سال ago

خبرگزاری بانو: رسانه‌های قزاقستان گزارش داده‌اند که یک شرکت بزرگ این کشور در حال بررسی خرید یا سرمایه‌گذاری مشترک در معادن کروم افغانستان است. رسانه‌های قزاقستانی گزارش داده‌اند که شرکت «اوراسین ریسورسز گروپ» قصد دارد به‌زودی عملیات اکتشاف و توسعه معادن کروم در افغانستان را آغاز کند و در حال بررسی خرید یک معدن کروم یا ایجاد شرکت مشترک با شرکای افغان است. همزمان، مقام‌های قزاقستان و طالبان درباره واردات سنگ‌های معدنی افغانستان و امضای تفاهم‌نامه انتقال ۳۰ هزار تُن سنگ روی به ارزش ۱۸.۸ میلیون دالر به قزاقستان گفت‌وگو کرده‌اند. این تحولات در حالی صورت می‌گیرد که با وجود به رسمیت نشناختن طالبان از سوی قزاقستان، همکاری‌های اقتصادی و تجاری میان دو طرف در سال‌های اخیر گسترش یافته است.

شرکت قزاقستانی در پی سرمایه‌گذاری در معادن کروم افغانستان

3 ماه ago

زنان افغان در دوران حکومت جمهوری از آزادی نسبی برخوردار بودند و در بیست سال گذشته در عرصه‌های گوناگون اجتماعی، آموزشی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی پیشرفت‌های چشم‌گیری را تجربه کردند. اما با سقوط نظام جمهوری و تسلط طالبان در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، زنان بار دیگر به حاشیه رانده شدند. در چهار سال گذشته، زنان افغانستان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و مدنی خود محروم شده و عملاً از تمامی عرصه‌های عمومی حذف گردیده‌اند. طالبان پس از به قدرت رسیدن، بیش از هشتاد فرمان و محدودیت علیه زنان صادر کرده‌اند؛ از جمله منع آموزش دختران در مکاتب و دانشگاه‌ها، حذف رشته ژورنالیزم برای زنان، بسته‌شدن آرایشگاه‌ها، ممنوعیت سفر زنان بدون محرم، منع کار زنان در نهادهای دولتی و غیردولتی، و بسته‌شدن سالن‌های ورزشی. این محدودیت‌ها نه‌تنها مسیر زندگی فردی و اجتماعی زنان را مسدود کرده، بلکه اقتصاد کشور را نیز به‌شدت تضعیف نموده است. با حاکمیت دوباره طالبان، افغانستان شاهد تحولات نگران‌کننده‌ای بوده که در رأس آن تبعیض سیستماتیک جنسیتی قرار دارد. زنان از فعالیت‌های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کنار گذاشته شده‌اند. در این چهار سال، زنان افغان بیش از هر زمان دیگر با مشکلات جدی روانی، افسردگی، ازدواج‌های زودهنگام و موارد فزاینده خودکشی مواجه بوده‌اند. عوامل اصلی این وضعیت، نظام حاکم و نبود حمایت مؤثر جامعه جهانی از زنان افغانستان عنوان می‌شود. سیاست‌های محدودکننده طالبان سبب شده است که بخش بزرگی از جوانان، کادرهای علمی، کارمندان پیشین و نخبگان کشور ناگزیر به ترک افغانستان و انتخاب راه مهاجرت شوند. در این میان، شمار زیادی از دختران و زنان به دلیل سلب آزادی‌های اساسی، مهاجرت را تنها راه نجات می‌دانند. طالبان در چهار سال گذشته زنان را عملاً در خانه‌های‌شان زندانی کرده‌اند. زنان نه حق کار دارند، نه تحصیل و نه هم اجازه رفت‌وآمد آزادانه بدون محرم. سانسور شدید رسانه‌ها ادامه دارد و خبرنگاران به‌دلیل بیان واقعیت‌ها بازداشت، شکنجه یا برای مدت‌های طولانی زندانی می‌شوند. هم‌زمان، ترور نخبگان در داخل و خارج از کشور ادامه دارد؛ خشونت پنهان در کنار امنیتی ظاهری، به واقعیت روزمره افغانستان بدل شده است. گزارش‌هایی نیز وجود دارد که نیروهای طالبان زنان و دختران را به بهانه‌های مختلف از سرک‌ها جمع‌آوری کرده‌اند. به گفته باشندگان محل، دخترانی که حجاب را رعایت می‌کردند نیز بازداشت شده‌اند و مردم تنها نظاره‌گر این صحنه‌ها بوده‌اند، بدون آن‌که توان مداخله داشته باشند. در این چهار سال، زنان افغان با فروپاشی کامل کرامت انسانی مواجه شده و انواع خشونت‌ها را متحمل شده‌اند. آمار ازدواج‌های اجباری، به‌ویژه در میان دختران خردسال، افزایش چشم‌گیر یافته و موارد خودکشی زنان در بسیاری از ولایت‌ها ثبت شده است. بسیاری از زنان روحیه و انگیزه خود را از دست داده و با افسردگی شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با وجود همه این فشارها، هنوز زنان شجاع و آگاه در افغانستان حضور دارند که برای رساندن صدای زنان ایستاده‌اند و اجازه نمی‌دهند این صدا خاموش شود. ویـدا ابدالی

زنان زندانی در خانه‌ها؛ روایت چهار سال خاموشی، خشونت و مقاومت در افغانستان

7 ماه ago

خبرگزاری بانو: شاروال نیویارک در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس ادعا کرده است که نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، و همسرش توسط نیروهای نظامی ایالات متحده بازداشت و به بازداشت فدرال در شهر نیویارک منتقل شده‌اند. او این اقدام را «نقض آشکار قوانین بین‌المللی» توصیف کرده و هشدار داده است که چنین تحول بی‌سابقه‌ای می‌تواند پیامدهای امنیتی مستقیمی برای شهر نیویارک در پی داشته باشد؛ به‌ویژه با توجه به حضور گسترده جامعه مهاجران ونزوئلایی در این شهر. به گفته شاروال، نگرانی اصلی او نه فقط جنبه حقوقی بازداشت یک رئیس‌جمهور مستقر، بلکه پیامدهای اجتماعی و امنیتی احتمالی آن است؛ از جمله افزایش تنش‌های سیاسی در میان جامعه مهاجران، امکان برگزاری تجمعات اعتراضی، و خطر واکنش‌های خشونت‌آمیز یا اقدامات تلافی‌جویانه. وی تأکید کرده است که شهرداری نیویارک، نهادهای امنیتی و خدمات اضطراری، وضعیت را به‌صورت «مداوم و نزدیک» زیر نظر دارند.

ادعای شاروال نیویارک درباره انتقال مادورو به بازداشت فدرال و پیامدهای امنیتی آن

8 ماه ago

مسدود شدن زیارتگاه‌ها و پارک‌های تفریحی؛ تداوم محدودیت‌ها علیه زنان ولایت بامیان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مناطق تاریخی، باستانی و گردشگری افغانستان شناخته می‌شود. این ولایت هر سال میزبان شمار زیادی از گردشگران داخلی و خارجی است؛ با این حال، در حالی‌ که بازدید گردشگران خارجی از این منطقه مجاز است، زنان افغان از دسترسی به بسیاری از مکان‌های تفریحی و گردشگری، از جمله پارک‌ها و جاذبه‌های طبیعی، منع شده‌اند. برخی دختران جوان در گفت‌وگو با بانو نیوز می‌گویند طالبان برای پنهان‌کردن چهره واقعی خود و جلب حمایت خارجی، امکانات گسترده‌ای را برای گردشگران خارجی فراهم می‌کنند، اما زنان داخل کشور قربانی مستقیم این سیاست‌ها هستند. با وجود ممنوعیت پیشین ورود زنان به پارک‌های تفریحی، اکنون محدودیت‌ها به زیارتگاه‌ها نیز گسترش یافته است. به‌تازگی، زیارتگاه «سخی شاه مردان» در منطقه کارته‌سخی شهر کابل—که از جایگاه مذهبی مهمی میان مردم برخوردار است—برای زنان مسدود شده است. این زیارتگاه پیش‌تر محل عبادت و نیایش شهروندان، به‌ویژه خانواده‌ها، بود. شهناز، باشنده کابل، در این باره می‌گوید: «همراه خانواده‌ام برای بازدید آثار تاریخی بامیان رفتیم. دیدن مسیر بامیان برای من تحقق یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایم بود. شب که رسیدیم، از شدت شوق خوابم نبرد. فردا با ذوق فراوان راهی آبشار شدم، اما وقتی رسیدم، دیدم یک طالب مسلح نشسته و فقط به مردان اجازه ورود می‌دهد. آن‌جا با تمام وجود شکستم و ناامید به اقامتگاه برگشتم. چهار سال است قربانی می‌شویم و هیچ اقدام عملی صورت نمی‌گیرد؛ حتی سازمان ملل فقط نظاره‌گر است و در حد محکوم‌کردن باقی مانده. ما زنان افغان واقعاً خسته شده‌ایم.» آذر عظیمی، باشنده ناحیه ششم کابل، نیز می‌گوید: «در دوره جمهوریت دختری فعال بودم؛ هم درس می‌خواندم و هم ورزش می‌کردم. با آمدن طالبان، هم مکتب بسته شد و هم از فعالیت‌های اجتماعی و ورزشی محروم شدیم. وقتی نه جایی برای رفتن داری و نه کاری برای انجام‌دادن، افسردگی و فشار روانی سراغت می‌آید. زیارت کارته‌سخی تنها جایی بود که با خانواده می‌رفتیم؛ هم زیارت می‌کردیم و هم تغییر هوا می‌دادیم. حالا همان‌جا هم به روی ما بسته شده، حتی برای نماز. احساس می‌کنم در وطن خودم بیگانه‌ام. در هیچ جای اسلام گفته نشده که رفتن زن به پارک یا زیارت گناه است.» رزیتا، باشنده ولایت غزنی، می‌گوید: «همراه شوهر و دو فرزندم برای بازدید بامیان رفته بودیم. هنگام قایق‌سواری، طالبان اجازه ندادند من سوار شوم و فقط شوهرم با کودکان قایق‌سواری کرد. به جرم زن‌بودن از دیدن همه مکان‌ها محروم شدم. حالا هم که زیارت کارته‌سخی را بسته‌اند. آیا زن مسلمان نیست؟ مگر خدا فقط خدای مردان است؟» این در حالی است که طی چهار سال گذشته، طالبان حضور زنان را در مکان‌های عمومی از جمله مکاتب، دانشگاه‌ها، پارک‌های تفریحی، سالن‌های ورزشی، آرایشگاه‌ها، حمام‌های عمومی و اکنون زیارتگاه‌ها، ممنوع کرده‌اند. Vida Abdali ۱۴۰۴/۱۰/۱۳

مسدود شدن زیارتگاه‌ها و پارک‌های تفریحی؛ تداوم محدودیت‌ها علیه زنان

8 ماه ago

Nostalgia of Eid: Memories from My Village By Zakarya Farahmand Every community is recognized through its festivals, traditions, and cultural values. For us in Afghanistan, the two Eids (Eid Ul Fiter and Eid Ul Azha) are not only religious celebrations but also moments of collective joy, unity, and social connection. Since childhood, I used to count the weeks and days until the arrival of Eid with excitement and anticipation. These are the Eid traditions that I remember from my village in Malistan district of Ghazni province, where Eid celebrations transformed the entire community into one united family. Preparations for Eid in our village began even before the actual day of celebration. Three nights before Eid, villagers would organize a traditional gathering locally known as “Eid-e Morda-ha” عید م ( urرده ing these nights, people came together to offer prayers for deceased members of the village community through communal meals, gatherings, and mutual invitations. The village would be divided into two groups, and the male members of one side would become guests of families from the other side. The following night, the arrangement would be reversed. In this way, each household from one part of the village hosted a household from the other part, creating a strong spirit of hospitality, remembrance, and collective participation before Eid. These gatherings were not only social traditions but also acts of respect and prayer for those who had passed away. By the final night before Eid, all formal guest visits were completed so that families could freely prepare for the main celebration the next morning. Eid in our village is more than a celebration; it is a reflection of togetherness and happiness shared by the entire community. Days before Eid, families clean their homes, prepare food, and arrange the best facilities they can afford. On Eid, everyone wears either new clothes or their cleanest freshly washed clothes, making the atmosphere colorful and festive regardless of economic condition. On the morning of Eid, children wake up early with excitement while boys, girls, and women remain busy preparing the home for guests, cooking food, boiling eggs for traditional games, and getting ready for the celebration. At the same time, elders and heads of families first visit the homes of those who have recently lost loved ones. They offer condolences and spend time with grieving families so that nobody feels forgotten during Eid. After these visits, the men of the village gather in the mosque for Eid prayers. Once the prayers and supplications are completed, all male members of the village gather together in front of the village dome, each bringing one plate of food from their homes. Before serving the food, children, youth, and even adults gather to play the traditional boiled-egg game, one of the most exciting and enjoyable parts of Eid celebrations for the youth of the village.After the communal meal and Eid prayers (Dua), everyone begins greeting one another by shaking hands, hugging, and exchanging Eid wishes. Younger people respectfully greet elders and receive blessings in return. Then the most beautiful part of the celebration begins. People divide themselves into groups of around ten persons and start visiting every house in the village one by one. In our village of nearly twenty houses, no home is excluded. Visiting families during Eid is not merely a social custom but almost a collective responsibility for the male members of the community. Families welcome one another regardless of personal disagreements, social differences, or past conflicts. These visits continue until sunset, turning the entire village into one united family for the day. Hospitality also carries its own friendly competition. Villagers quietly observe which household has prepared the best food for Eid guests, adding a joyful and humorous spirit to the celebrations. One of the most beautiful aspects of this tradition is the atmosphere of mutual respect and social trust within the community. Even within the conservative structure of rural Afghan society, women of the household openly exchange Eid greetings and wishes with visiting guests without feelings of discomfort or social distance. Eid creates a rare sense of collective belonging in which community relationships become more important than social barriers. On the second and third days of Eid, men visit relatives living in nearby villages while also receiving guests from outside. At the same time, women continue their own Eid celebrations inside the village for nearly a week by visiting one another’s homes, sharing food, conversations, and happiness. Although I left my village nearly fifteen years ago, these traditions of Eid celebration still continue today. Yet for those of us living far from home, Eid often arrives through phone calls, photographs, and social media memories rather than through the warmth of collective village gatherings. Even after many years, the nostalgia of those simple celebrations, shared meals, boiled-egg games, and house-to-house visits remains deeply alive in my memory. Eid in our village is not only a religious festival; it is a celebration of unity, compassion, hospitality, respect, and belonging.

Nostalgia of Eid: Memories from My Village

3 ماه ago3 ماه ago

طالبان بار دیگر شهروندان را به تماشای شلاق در ملاء عام فرا خواندند

طالبان بار دیگر شهروندان را به تماشای شلاق در ملاء عام فرا خواندند

1 سال ago

تسریع روند اخراج مهاجران غیر قانونی افغانستانی از کویته پاکستان

تسریع روند اخراج مهاجران غیر قانونی افغانستانی از کویته پاکستان

1 سال ago

خبرگزاری بانو: دونالد ترمپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده امریکا، از راه‌اندازی نهادی به نام «شورای صلح» برای حل‌وفصل جنگ‌ها و درگیری‌های جهانی خبر داده است. ترمپ روز پنج‌شنبه، ۲۲ جنوری (۲ دلو)، در نشست مجمع جهانی اقتصاد در داووس اعلام کرد که این شورا در ابتدا با هدف تثبیت آتش‌بس در غزه ایجاد شده، اما می‌تواند نقش گسترده‌تری در مدیریت بحران‌های بین‌المللی ایفا کند. او گفت: «وقتی این شورا به‌گونه کامل تشکیل شود، می‌توانیم تقریباً هر کاری که می‌خواهیم انجام دهیم و آن را با همکاری سازمان ملل متحد پیش ببریم.» با وجود این اظهارات، شماری از کشورهای اروپایی و برخی دیگر از دولت‌ها نسبت به پیامدهای این ابتکار ابراز نگرانی کرده‌اند و گفته‌اند که ایجاد چنین شورایی ممکن است به تضعیف جایگاه و نقش سازمان ملل متحد بینجامد. ترمپ افزوده است که ریاست «شورای صلح» را شخصاً بر عهده خواهد داشت و از ده‌ها رهبر جهان برای پیوستن به آن دعوت کرده است. به گفته او، تاکنون حدود ۳۵ کشور، از جمله عربستان سعودی، امارات متحده عربی، مصر، ترکیه و بلاروس، برای عضویت در این شورا اعلام آمادگی کرده‌اند. در مقابل، روسیه، چین و برخی کشورهای اروپایی هنوز پاسخ روشنی به این دعوت نداده‌اند و فرانسه و کانادا به‌صورت علنی با این پیشنهاد مخالفت کرده‌اند. بر اساس طرح اعلام‌شده، کشورهایی که قصد پیوستن به «شورای صلح» ترمپ را دارند، موظف به پرداخت یک میلیارد دالر خواهند بود.

تأسیس و آغاز به کار «شورای صلح» و نگرانی ها از تضعیف نقش سازمان مال

8 ماه ago

گام تازه در روابط کابل و مسکو؛ سفیر پیشنهادی طالبان از سوی روسیه پذیرفته شد

گام تازه در روابط کابل و مسکو؛ سفیر پیشنهادی طالبان از سوی روسیه پذیرفته شد

1 سال ago

1
…
75
76
77
78
79
80