تحلیل خبری – خبرگزاری بانو:
در حالیکه تنش میان طالبان و پاکستان به بالاترین سطح خود در دو دهه اخیر رسیده است، سکوت احمد مسعود، رهبر جبهه پنجشیر، در قبال تحولات اخیر پرسشهای تازهای را برانگیخته است. آیا او به پاکستان اعتماد ندارد یا این سکوت بخشی از یک محاسبه سیاسی بزرگتر است؟
تحلیلگران بر این باورند که سکوت مسعود نه از سر بیتفاوتی، بلکه یک تصمیم تاکتیکی و حسابشده است. او میداند که در فضای فعلی، اسلامآباد بیش از هر زمان دیگر درگیر بحرانهای درونی و فشارهای خارجی برای مهار طالبان است. از همین رو، به جای درگیری لفظی، ترجیح داده است منتظر تغییر توازن قدرت بماند.
پاکستان از یکسو با حملات فزاینده تحریک طالبان پاکستان (TTP) مواجه است و از سوی دیگر، در روابطش با طالبان افغانستان به بنبست رسیده است. این وضعیت برای نخستینبار اسلامآباد را در موقعیتی قرار داده که به بازتعریف سیاست خود در قبال افغانستان ناگزیر شده است.
با این حال، تجربه تاریخی احمد مسعود از رفتار پاکستان در دوران پدرش، احمدشاه مسعود، موجب شده که او به نهادهای امنیتی و نظامی پاکستان بیاعتماد بماند. او بهخوبی میداند که نزدیکی زودهنگام به اسلامآباد میتواند مشروعیت ملیاش را تضعیف کند.
با وجود این، برخی ناظران میگویند در صورتیکه پاکستان واقعاً به این نتیجه برسد که طالبان دیگر ضامن منافع استراتژیکش نیست، گفتوگو با احمد مسعود میتواند آغاز فصل تازهای از تعامل سیاسی میان دو کشور باشد.
در نهایت، سکوت احمد مسعود را میتوان نه نشانهی انفعال، بلکه نشانهی صبر و انتظار هوشمندانه برای زمان مناسب ورود به معادله جدید منطقهای دانست؛ معادلهای که شاید پس از فروپاشی اعتماد میان اسلامآباد و طالبان، شکل تازهای از موازنه قدرت را در افغانستان رقم بزند.
