Skip to content
شهریور 23, 1405
  • مجاهد: طالبان وابسته به پاکستان نیست؛ منتقدان به سابقه روابط دو طرف اشاره می‌کنند
  • ادعای ساخت بیش از ۳۴۰ بند کوچک آب در یک سال گذشته
  • مودی در کنست: هند با قاطعیت در کنار اسرائیل می ایستد
  • بانک جهانی: ۵۶ درصد واردات افغانستان به ایران وابسته است
خبرگزاری بانو

خبرگزاری بانو

Covering Every Story in Afghanistan and Beyond

خبر نامه
اخبار تصادفی
  • اخبار
    • افغانستان
    • جهان
  • دیدگاه‌بانو
  • ورزش
  • فرهنگ
  • اقتصاد
  • مقالات
  • سیاست
Live Now
خبرگزاری بانو: هم‌زمان با ۲۲مین سال‌روز به‌رسمیت‌شناخته‌شدن زبان‌های اوزبیکی و ترکمنی در قانون اساسی افغانستان، مراسمی به این مناسبت روز یک‌شنبه، ۱۴ جدی، در شهر انقره برگزار شد. این گردهمایی با حضور شماری از فعالان مدنی و فرهنگی مهاجران افغانستان برگزار شد و سخن‌رانان در آن بر اهمیت، جایگاه و ضرورت حفظ و گسترش زبان‌های اوزبیکی و ترکمنی تأکید کردند. بر بنیاد گفته‌های اشتراک‌کنندگان، ۲۲ سال پیش و در جریان برگزاری لویه‌جرگه قانون اساسی، نمایندگان اوزبیک و ترکمن با پافشاری بر حقوق زبانی، خواستار رسمی‌شدن زبان‌های مادری خود شدند. پس از هفته‌ها گفت‌وگو و چالش، در نهایت زبان‌های اوزبیکی، ترکمنی، پشه‌ای و نورستانی به‌عنوان زبان‌های رسمی سوم کشور، پس از فارسی و پشتو، در قانون اساسی افغانستان پذیرفته شدند. با وجود آن‌که پس از تسلط طالبان قانون اساسی افغانستان عملاً از اعتبار ساقط شده است، فعالان مدنی اوزبیک هر سال این روز را به‌منظور زنده‌نگه‌داشتن هویت زبانی و مطالبه حقوق فرهنگی، گرامی می‌دارند.
  • اخبار

سال‌روز رسمیت‌یافتن زبان‌های اوزبیکی و ترکمنی در قانون اساسی افغانستان در انقره گرامی‌داشت شد

8 ماه ago
The recent remarks by Geert Wilders, leader of the right-wing Freedom Party in the Netherlands, asking Donald Trump to “prioritize Iran over Greenland,” reveal more than a political stance—they expose a dangerous logic that has long persisted in global politics: the logic of choosing the target instead of adhering to principle. The key question is: If Iran were not in its current situation, would the U.S. threat to seize Greenland be considered legitimate? And if the answer is no, why should changing the “target” justify disregarding fundamental principles? There is no doubt that the Islamic Republic of Iran has a dark record of repression, human rights violations, and state violence. The suffering of the Iranian people is real and undeniable. Yet this bitter reality cannot serve as a license to violate the basic principles of international law—principles meant to apply equally to all, not just to “political enemies.” On the surface, Wilders’ request appears as a defense of the Iranian people. In reality, however, it is a call to prioritize intervention based on political preference rather than legal or ethical criteria. When a politician says, “Hit Iran instead of Greenland,” he implicitly admits that the matter is not about sovereignty or law, but simply about choosing the more convenient target. If this logic is justified against Iran today, it could be applied against any country tomorrow—so long as that country is portrayed as “bad enough.” In such a world, there is no order based on law; only an order based on power and opportunity prevails. A genuine defense of the Iranian people must rely on political, legal, and diplomatic pressure, as well as real support for civil society—not on normalizing threats, occupation, or military intervention. Decades of experience show that freedom is not exported by missiles, and liberation is not achieved by tanks. If we aim to build a better world, it cannot be founded on contradiction. Principles must apply to all, or, if they are to be set aside, at least there should be the courage to admit that a law-based order no longer exists. Perhaps the central question remains: Do we still believe in principles, or only in the targets we choose?
  • دیدگاه‌بانو

Wilders’ Request to Trump: Iran First, Greenland Later

8 ماه ago8 ماه ago
اخراج مهاجران افغانستان در سایه‌ طالبان؛ فشار سیاسی همسایگان یا هزینه‌ فروپاشی دولت؟ پس از بازگشت طالبان به قدرت، موج گسترده‌ای از مهاجرت شهروندان افغانستان به کشورهای همسایه، به‌ویژه ایران و پاکستان، آغاز شد؛ اما این روند دیری نپایید و دو کشور میزبان، با صدور دستورهای رسمی، سیاست اخراج مهاجران افغانستان را به‌گونه‌ کم‌سابقه‌ای تشدید کردند. پرسش اصلی این است: چرا این اخراج‌ها درست در زمانی اوج گرفته که افغانستان تحت حاکمیت طالبان قرار دارد؟ سازمان ملل متحد پیش‌تر اعلام کرد که تنها در سال ۲۰۲۵ بیش از ۲.۶ میلیون شهروند افغانستان، به‌گونه‌ اجباری و یا به‌ظاهر «داوطلبانه»، از ایران و پاکستان اخراج شده‌اند؛ روندی که فشار سنگینی بر منابع محدود و ساختارهای فروپاشیده افغانستان وارد کرده است. شماری از مهاجران اخراج‌شده در گفت‌وگو با خبرگزاری بانو از برخوردهای «غیراخلاقی و غیرانسانی» نیروهای امنیتی ایران و پاکستان هنگام بازداشت و بازگردانده‌شدن‌شان خبر می‌دهند. به گفته‌ آنان، لت‌وکوب، تحقیر و بی‌اعتنایی به کرامت انسانی در جریان اخراج، به یک رویه‌ معمول بدل شده است. این در حالی است که بسیاری از این افراد پس از سال ۱۴۰۰ به ایران مهاجرت کرده بودند، شماری دیگر در همان کشور متولد شده‌اند و برخی نیز دهه‌ها در ایران زندگی کرده بودند، اما با وجود این پیشینه، مجبور به ترک کشور شدند. مقام‌های ایرانی، کاهش هزینه‌های بخش عمومی، حفظ امنیت ملی و مقابله با حضور «اتباع غیرقانونی» را دلیل اصلی این سیاست عنوان می‌کنند. با این حال، پس از جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل، روند اخراج شهروندان افغانستان به‌طور چشم‌گیری شدت گرفت؛ به‌گونه‌ای که سازمان بین‌المللی مهاجرت اعلام کرده در مدت تنها ۱۶ روز، نزدیک به نیم میلیون شهروند افغانستان از ایران اخراج شده‌اند. در سوی دیگر، پاکستان نیز سیاست مشابهی را دنبال می‌کند. گزارش‌ها حاکی از افزایش بازداشت، آزار و اذیت مهاجران افغانستان در شهرهای مختلف پاکستان است؛ رفتاری که حتا شامل دارندگان اسناد پناهندگی نیز شده است. منابع محلی می‌گویند نیروهای امنیتی پاکستان در نوامبر ۲۰۲۵ به پارک ارجنتاین یورش برده و صدها فعال مدنی، روزنامه‌نگار و نظامیان پیشین افغانستان را با خشونت بازداشت و به اردوگاه حاجی‌کمپ برای اخراج منتقل کردند. هم‌زمان با این اخراج‌های گسترده، سازمان‌های حقوق‌بشری بارها نسبت به پیامدهای انسانی این روند هشدار داده و از دولت پاکستان خواسته‌اند که اخراج‌های جمعی را متوقف کند. با وجود این، نهادهای حقوق‌بشری در ۱۶ دسامبر تأیید کردند که ایران و پاکستان در مجموع ۲.۶ میلیون شهروند افغانستان را اخراج کرده‌اند. این در حالی است که افغانستان خود با فقر گسترده و بحران عمیق انسانی روبه‌رو است. دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) در تازه‌ترین گزارش خود هشدار داده که مردم افغانستان در سال ۲۰۲۶ همچنان با وضعیت وخیم انسانی روبه‌رو خواهند بود، ناامنی غذایی به‌شدت افزایش می‌یابد و بیش از ۲۲ میلیون نفر به کمک‌های فوری بشردوستانه نیاز خواهند داشت. با این‌همه، اخراج مهاجران افغانستان تنها به ایران و پاکستان محدود نمانده و گزارش‌ها از ادامه بازگرداندن اجباری شهروندان افغانستان از کشورهایی چون ترکیه، آلمان و بریتانیا نیز حکایت دارد؛ روندی که نشان می‌دهد مهاجران افغانستان، در نبود یک دولت پاسخ‌گو و مورد پذیرش جامعه جهانی، به آسان‌ترین قربانی معادلات سیاسی منطقه‌ای و بین‌المللی بدل شده‌اند. ویدا ابدالی
  • گزارش

اخراج مهاجران افغانستان در سایه‌ طالبان؛ فشار سیاسی همسایگان یا هزینه‌ فروپاشی دولت؟

8 ماه ago
  • اخبار
  • افغانستان

اوچا: افغانستان در سال گذشته ۷۴ میلیون دالر کمک بشری دریافت کرده است

1 سال ago
  • افغانستان

هشدار حوثی‌ها:به کشتی‌های ایتالیایی حمله می‌کنیم

3 سال ago3 سال ago
  • اخبار
  • افغانستان

بحران گرسنگی کودکان در افغانستان؛ زنگ خطر نهادهای بین‌المللی در پی کاهش بودجه کمک‌ها

1 سال ago
  • اخبار
  • افغانستان

شهروند نوشت: بی‌کاری و فقر اشک کودکان وطن را جاری ساخته است

2 سال ago
  • اخبار
  • افغانستان

هشدار سازمان صحی جهان از بحران انسانی در مرز اسلام‌قلعه

1 سال ago
  • افغانستان

امرالله صالح:گزارش نهادهای اطلاعاتی امریکا «ریاکارانه» است

3 سال ago3 سال ago
  • اخبار
  • افغانستان

معاون سخنگوی طالبان به سخنان وزیر خارجه ایران واکنش نشان داد

1 سال ago
  • 1
  • …
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • 48
  • …
  • 80
تمام حقوق برای خبرگزاری بانو محفوظ است.
  • اخبار
  • دیدگاه‌بانو
  • ورزش
  • فرهنگ
  • اقتصاد
  • مقالات
  • سیاست